1.1 நிகழ்த்துக் கலைகளை ஏன் ஆவணப்படுத்த வேண்டும்?

நிகழ்த்துக் கலைகள் வாழும் அறிவு வடிவங்களாகும். அவை மனிதர்கள், உறவுகள், பொருட்கள், நினைவுகள் மற்றும் இடங்களின் வழியாக வெளிப்படுகின்றன. இருப்பினும், ஒரு கலை அதை உருவாக்கி, தலைமுறைகளாக எடுத்துச் சென்று, நிலைநிறுத்திய மக்களிடமிருந்து பிரிந்தபடியே தொடர்ந்து புழக்கத்தில் இருக்கலாம். நிகழ்த்துதல்கள் கொண்டாடப்பட்டாலும், அவற்றைப் பயின்று நிகழ்த்தியவர்களின் பெயர்களும் வரலாறுகளும் மறைந்துவிடலாம். அதேபோல் இசைக்கருவிகள் அவற்றை உருவாக்கியவர், உடைமையாளர், வாசிப்பவர் அல்லது அவற்றின் பண்பாட்டுப் பயன்பாடு குறித்த தகவல்கள் இல்லாமல் தனியார் அல்லது நிறுவனச் சேகரிப்புகளில் சேரலாம். பாடல்கள், அசைவுகள், உடைகள் மற்றும் நிகழ்வு நடைமுறைகள் அவை தோன்றிய சமூகங்களுக்கு உரிய அங்கீகாரம் வழங்காமல் புதிய சூழல்களில் முன்வைக்கப்படலாம். இதன் விளைவாக, ஒரு கலை மிகுந்த வெளிப்பாட்டைப் பெறும் அதே நேரத்தில், அதை உருவாக்கியவர்களின் உழைப்பு, அறிவு மற்றும் அதிகாரம் படிப்படியாக அழிக்கப்பட்டுவிடலாம்.

இத்தகைய பிரிவு, பிறரின் பண்பாட்டு நடைமுறைகளுக்குப் புதிய பெயர்கள் சூட்டவும், அவற்றை மறுவிளக்கம் செய்யவும், அவற்றின்மீது உரிமை கோரவும் வழிவகுக்கிறது. விளிம்புநிலைப்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக்குள் உருவாகி, அவற்றால் தொடர்ந்து பேணப்பட்ட கலைகள் பின்னாளில் சமய நிறுவனங்கள், பண்பாட்டு அமைப்புகள், அரசுகள், சந்தைகள் அல்லது கல்விப்புலங்கள் உருவாக்கிய வகைப்பாடுகளின் வழியாக விவரிக்கப்படலாம். இத்தகைய விளக்கங்கள், அந்தக் கலையைப் பின்பற்றுபவர்களே ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒரு வரலாற்றையோ அல்லது பொருளையோ அதற்கு வழங்கக்கூடும். தனிநபர் நிகழ்த்துநர்கள் ஒப்பற்ற வல்லுநர்களாகக் கொண்டாடப்படலாம்; ஆனால் அவர்களின் அறிவை உருவாக்க உதவிய சமூகங்கள், ஆசிரியர்கள், மரபுவழிகள் மற்றும் கூட்டு உழைப்பு கவனிக்கப்படாமல் போகலாம். பண்பாட்டு வெளிப்பாடுகளை அவற்றின் சமூக வரலாறுகளையும் அறிவு உறவுகளையும் பதிவு செய்யாமல் ஆவணப்படுத்தும் போது, ஆவணப்படுத்தலே இந்த அநீதியை மீண்டும் உருவாக்கக்கூடும்.

எனவே, பொறுப்புள்ள ஆவணப்படுத்தல், ஒரு கலையை அது வாழும் மனிதர்களுடனும், சூழல்களுடனும் மீண்டும் இணைக்க வேண்டும். அந்த நடைமுறையுடன் தொடர்புடைய அறிவுத் தாங்கியவர்கள், ஆசிரியர்கள், நிகழ்த்துநர்கள், உருவாக்குநர்கள், உடைமையாளர்கள் மற்றும் சமூகங்களை அது அடையாளம் காண வேண்டும். அந்தக் கலை எவ்வாறு கற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, தலைமுறைகளுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது, அதன் தொடர்ச்சிக்கு யார் ஆதரவளித்துள்ளனர், அது எவ்வாறு மாறியுள்ளது, யாருடைய பங்களிப்புகள் மறக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைக் கேட்க வேண்டும்.

ஆனால், ஆவணப்படுத்தல் என்பது பாதுகாத்தலின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. நுட்பமான பண்பாட்டு மரபைப் பாதுகாப்பதற்கான யுனெஸ்கோ ஒப்பந்தம், நுட்பமான பண்பாட்டு மரபின் வாழ்திறனை ஆதரிக்கும் நடவடிக்கைகளாக அடையாளமிடுதல், ஆவணப்படுத்துதல், ஆய்வுபேணுதல், பாதுகாப்பு மேம்படுத்துதல், பரிமாற்றம் மற்றும் புத்துயிரூட்டுதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக பாதுகாத்தலை வரையறுக்கிறது. ஒரு பதிவு ஒரு நிகழ்த்துதலுக்கான சான்றைப் பாதுகாக்கலாம்; ஆனால் அந்தப் பதிவு மட்டுமே கலைஞர்கள், ஆசிரியர்கள், பொருட்கள், பண்பாட்டு இடங்கள் அல்லது அறிவுப் பரிமாற்ற முறைகளைத் தொடர்ந்து வாழவைக்க முடியாது. ஒரு மரபு தொடர்ந்து வாழ உதவும் மக்களையும் உறவுகளையும் ஆதரிக்கும் போதுதான் ஆவணப்படுத்தல் அதன் பாதுகாத்தலுக்குப் பங்களிக்கிறது.

ஆவணப்படுத்தலை ஒருபோதும் தகவல் சேகரிக்கும் நடுநிலையான செயல்முறையாகக் கருதக்கூடாது. யாரை அணுகுவது, எதைப் பதிவு செய்வது, ஒரு கலைக்கு என்ன பெயர் வழங்குவது, யாருடைய விளக்கத்தைச் சேர்ப்பது, எதை வெளியிடுவது ஆகிய முடிவுகள் அனைத்தும் அந்த மரபு பின்னாளில் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படும் என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன. அந்த மரபை உருவாக்கி, பேணி, தலைமுறைகளுக்கு எடுத்துச் செல்லும் சமூகங்கள், குழுக்கள் மற்றும் தனிநபர்கள் இந்த முடிவுகளில் மையப் பங்கு வகிக்க வேண்டும். அவர்களின் பங்கேற்பு கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதோ, கேமராவின் முன்னால் தோன்றுவதோ மட்டுமாக இருக்கக்கூடாது. தங்கள் நடைமுறைகளின் முக்கியத்துவத்தை விளக்கவும், தாங்கள் எவ்வாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதை மீளாய்வு செய்யவும், தவறுகளைத் திருத்தவும், எதைப் பகிரலாம் அல்லது பகிரக்கூடாது என்பதை முடிவு செய்யவும் அவர்களுக்கு வாய்ப்பு இருக்க வேண்டும்.

ஒப்புதல் தொடர்ந்து நடைபெறும் ஒரு செயல்முறையாக இருக்க வேண்டும். ஒருவரை நேர்காணல் செய்யக் கிடைத்த அனுமதி, அவர் கூறும் ஒவ்வொரு கருத்தையும் வெளியிடுவதற்கான அனுமதியைத் தானாக வழங்குவதில்லை. ஒரு நிகழ்த்துதலைப் பதிவு செய்யக் கிடைத்த அனுமதி, புனிதப் பாடல்களைப் பரப்பவும், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அறிவை வெளிப்படுத்தவும், நுணுக்கமான இடங்களை அடையாளப்படுத்தவும் அல்லது வணிக மறுபயன்பாட்டை அனுமதிக்கவும் அவசியமாக உரிமை அளிப்பதில்லை. இத்தகைய கட்டுப்பாடுகள் பொதுமக்களின் அணுகலைக் குறைத்தாலும், அறிவை அணுகுவதற்கு சமூகத்தில் நிலவும் மரபுவழி நடைமுறைகளை ஆவணப்படுத்தல் மதிக்க வேண்டும். மின்னாக்கம் செய்யப்பட்டதாலேயே ஒரு பதிவு கட்டுப்பாடின்றி பரப்பப்பட வேண்டும் என்பதில்லை.

ஆவணப்படுத்தலை சாத்தியமாக்கும் மக்களுக்கு, அந்தப் பணியிலிருந்து பொருள் கொண்ட ஏதாவது ஒன்று திரும்பிச் செல்ல வேண்டும். அதன் நோக்கம் கடந்தகாலத்தின் தடயங்களை மட்டும் பாதுகாப்பது அல்ல. வாழும் அறிவை அங்கீகரித்தல், அதன் உரிய பங்களிப்பாளர்களுக்கான அங்கீகாரத்தை மீட்டெடுத்தல், பொறுப்புள்ள உறவுகளை வளர்த்தல், மேலும் அறிவுத் தாங்கியவர்கள் பொருத்தமானதாகக் கருதும் நிபந்தனைகளின் கீழ் அந்த அறிவு தொடர்ந்து பரிமாறப்படுவதை ஆதரித்தல் ஆகியவையும் அதன் நோக்கங்களாகும்.

எனவே இந்தக் கருவித்தொகுப்பு பின்வரும் கேள்வியுடன் தொடங்குவதில்லை:

“இந்த நிகழ்த்துதலை நான் எவ்வாறு பதிவு செய்வது?”

மாறாக, இது பின்வருமாறு கேட்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது:

“இங்கே எந்த அறிவு வெளிப்படுகிறது? அந்த அறிவை யார் தாங்கி நிற்கிறார்கள்? அது எவ்வாறு கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது? எந்த மனிதர்கள், பொருட்கள் மற்றும் இடங்கள் அதைத் தொடர்ந்து வாழவைக்கின்றன? அதை நான் எவ்வாறு பொறுப்புடன் ஆவணப்படுத்தலாம்?”