1.4 உறவுகளின் வழியாகக் கற்றல்

ஒரு நிகழ்த்துக் கலையை ஆவணப்படுத்துவது கேள்வித்தாளிலோ பதிவுக் கருவியிலோ தொடங்குவதில்லை; அது ஒரு உறவில் தொடங்குகிறது. தகவலைச் சேகரிப்பதற்கு முன், ஒருவர் தனது நேரம், நினைவுகள், திறன்கள் மற்றும் பண்பாட்டு அறிவைப் பகிரத் தயாராக இருக்க வேண்டும். ஒரு களப்பணியாளர் எவ்வளவு கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பது அந்த உறவு எவ்வாறு உருவாக்கப்படுகிறது, பணியின் நோக்கம் எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது, தங்களையும் தங்கள் அறிவையும் இந்த ஆவணப்படுத்தல் பொறுப்புடன் அணுகும் என்று சம்பந்தப்பட்டவர்கள் நம்புகிறார்களா என்பதைக் கொண்டே தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

நுட்பமாண பண்பாட்டு மரபை அடையாளம் காணவும் வரையறுக்கவும் சமூகங்கள், குழுக்கள் மற்றும் தொடர்புடைய அரசு சாரா அமைப்புகளின் பங்கேற்பு இருக்க வேண்டும் என்று யுனெஸ்கோ ஒப்பந்தம் வலியுறுத்துகிறது. பாதுகாத்தல் நடவடிக்கைகளில் அவர்களின் மிகப் பரந்த அளவிலான பங்கேற்பும், அந்த மரபின் நிர்வாகத்தில் அவர்களின் செயலில் ஈடுபாடும் இருக்க வேண்டும் என்றும் அது கூறுகிறது. எனவே அந்த மரபைப் பின்பற்றுபவர்கள், ஆய்வாளர்கள் தகவலைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வெறும் தகவல் மூலங்கள் அல்ல. தங்கள் நடைமுறைகளுக்குப் பெயரிடவும், அவற்றை விளக்கவும், பொருள் கூறவும் அதிகாரம் கொண்ட அறிவுத் தாங்கியவர்கள் அவர்கள். அவர்கள் பயன்படுத்தும் சொற்கள், வகைப்பாடுகள், நினைவுகள் மற்றும் மதிப்பீடுகள் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஆவணப்படுத்தலை வடிவமைக்க வேண்டும்.

சமூக அதிகாரம் என்பது ஒரே ஒருவர் முழுச் சமூகத்தின் சார்பாகத், தானாகவே பேச முடியும் என்பதல்ல. ஒவ்வொரு சமூகத்திற்குள்ளும் வயது, பாலினம், தொழில், இடம், மரபுவழி, சமய அனுபவம் மற்றும் சமூக நிலை சார்ந்த வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. ஒரு மூத்த பயிற்சியாளர், இளம் நிகழ்த்துநர், கருவி உருவாக்குநர், இணைநிகழ்த்துநர் மற்றும் பார்வையாளர் ஒரே மரபை வெவ்வேறு விதங்களில் புரிந்துகொள்ளலாம். சில அறிவு குறிப்பிட்ட குடும்பங்கள், சடங்கு வல்லுநர்கள், நிகழ்த்துநர்கள் அல்லது பாதுகாவலர்களுக்கே உரியதாக இருக்கலாம். மரியாதையான ஆவணப்படுத்தல், ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி பேசுவதற்கான உரிமை யாருக்கு உள்ளது, வேறு யாருடன் ஆலோசிக்க வேண்டும், யாருடைய குரல் இந்தப் பதிவில் இல்லாமல் போகிறது என்பதைக் கேட்க வேண்டும்.

ஒரு உறவு தெளிவான அறிமுகத்துடன் தொடங்க வேண்டும். களப்பணியாளர் தாம் யார், அந்தக் கலையில் ஏன் ஆர்வம் கொண்டுள்ளார், எதை அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறார், எதைப் பதிவு செய்ய திட்டமிட்டுள்ளார், இறுதியில் அந்த ஆவணங்களுக்கு என்ன நிகழக்கூடும் என்பனவற்றை விளக்க வேண்டும். சாதாரண மொழியில் நோக்கத்தை தெளிவாகச் சொல்லக்கூடிய இடத்தில் மேல்தரவு, மின்னாக்கம் அல்லது களஞ்சியம் போன்ற தொழில்நுட்பச் சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. உருவாக்கப்படவிருக்கும் விளைவு எழுத்துப் பதிவு, ஒலி-ஒளிப் பதிவு, கல்வி வளம், பொதுமக்கள் அணுகக்கூடிய இணையதளம், காப்பக ஒப்படைவு அல்லது இவற்றின் சேர்க்கை ஆகியவற்றில் எது என்பதை மக்கள் புரிந்திருக்க வேண்டும்.

மரியாதையான அணுகுமுறை என்பது மக்கள் தங்களை எவ்வாறு அடையாளப்படுத்த விரும்புகிறார்கள் என்பதையும் அறிதலாகும். அரசுகள், ஆய்வாளர்கள் அல்லது பண்பாட்டு நிறுவனங்கள் பயன்படுத்தும் பெயர்களும் வகைப்பாடுகளும், அந்த மரபைப் பின்பற்றுபவர்கள் விரும்பும் பெயர்களிலிருந்து மாறுபடலாம். ஒரு கலைவடிவத்திற்கு பல உள்ளூர் பெயர்கள் இருக்கலாம். ஒரு சமூகத்தின் பெயர் சர்ச்சைக்குரியதாகவோ, காலாவதியானதாகவோ, பொருத்தமற்றதாகக் கருதப்படுவதாகவோ இருக்கலாம். ஒரு கலைஞர் தனிப்பட்ட பெயர், மரபுவழிப் பெயர், மேடைப் பெயர் அல்லது கூட்டு அடையாளம் ஆகியவற்றில் ஒன்றைப் பயன்படுத்த விரும்பலாம். நிர்வாக ஒரேமாதிரித்தன்மைக்காக மட்டும் இந்த முடிவுகளை எடுக்கக்கூடாது. பங்கேற்பாளர்கள் பயன்படுத்தும் மொழிகளிலும் எழுத்துமுறைகளிலும் உள்ளூர் சொற்களை ஆவணப்படுத்தல் பதிவு செய்ய வேண்டும்; வேறுபாடுகள் முக்கியமான இடங்களில் அவற்றை விளக்கவும் வேண்டும்.

உறவுகளே நாம் கற்றுக்கொள்ளும் அறிவின் தரத்தையும் தீர்மானிக்கின்றன. முதலாவது சந்திப்பிலேயே கடுமையான கட்டுப்பாடுகளுடன் நடத்தப்படும் நேர்காணல் அடிப்படைத் தகவல்களை வழங்கலாம்; ஆனால் ஓர் அறிவு அமைப்பின் ஆழத்தை அது அரிதாகவே வெளிப்படுத்தும். தொடர்ச்சியான உரையாடல்கள், கவனித்தல், பங்கேற்பு மற்றும் ஏற்கெனவே கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்குத் திரும்பிச் செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் வழியாக புரிதல் வளர்கிறது. முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்க முடியாத கேள்விகளை ஒரு நிகழ்த்துதல் எழுப்பலாம். ஒரு புகைப்படத்தைப் பார்த்தபின்போ ஒரு பதிவைக் கேட்டபின்போ ஒரு கலைஞருக்கு தனது ஆசிரியர் அல்லது மறக்கப்பட்ட ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வரலாம். எனவே ஒவ்வொரு சந்திப்பையும் முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட வடிவத்திற்குள் கட்டாயப்படுத்தாமல், அறிவு படிப்படியாக வெளிப்படுவதற்கு ஆவணப்படுத்தல் இடமளிக்க வேண்டும்.

பலவிதமான விளக்கங்களை நீக்கப்பட வேண்டிய தவறுகளாகக் கருதக்கூடாது. ஒரு கலைவடிவத்தின் வரலாற்றைப் பற்றி மக்கள் வெவ்வேறு விளக்கங்களை வழங்கலாம், அதன் தோற்றம் குறித்து கருத்து வேறுபடலாம் அல்லது அண்மைக்கால மாற்றங்களை வெவ்வேறு விதங்களில் மதிப்பிடலாம். இத்தகைய வேறுபாடுகள் பண்பாட்டு நினைவும் அதிகாரமும் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒவ்வொரு விளக்கத்தையும் வழங்கியவர் யார், அது எந்தச் சூழலில் பகிரப்பட்டது என்பதை களப்பணியாளர் பதிவு செய்ய வேண்டும்; பலரின் குரல்களை ஒன்றிணைத்து செயற்கையான ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்குவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். பங்கேற்பாளர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு இருந்தால், அதைத் தெளிவாகவும் மரியாதையுடனும் ஆவணப்படுத்தலாம்.

ஒப்புதல் இந்த உறவின் ஒரு பகுதியாகும். களப்பணியின் தொடக்கத்தில் ஒரு கையொப்பம் பெற்றவுடன் அது முடிந்துவிடுவதில்லை. சமூகங்கள், குழுக்கள் மற்றும் தனிநபர்களுடனான தொடர்புகள் வெளிப்படையான ஒத்துழைப்பு, உரையாடல், பேச்சுவார்த்தை மற்றும் ஆலோசனையை உள்ளடக்க வேண்டும் என்றும், அவர்களின் சுதந்திரமான, முன்கூட்டிய, தொடர்ச்சியான மற்றும் தகவலறிந்த ஒப்புதலின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும் என்றும் யுனெஸ்கோவின் நெறிமுறைக் கோட்பாடுகள் கூறுகின்றன. இங்கு “தொடர்ச்சியான” என்பதன் பொருள், பதிவு செய்தல், செயலாக்கம், விளக்கப் பதிவு, பாதுகாத்தல் மற்றும் வெளியிடுதல் ஆகிய அனைத்து கட்டங்களிலும் ஒப்புதல் தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

ஒவ்வொரு செயலுக்கும் தனித்தனியாக அனுமதி பெறுவது குறித்து பேச வேண்டும். ஒருவர் நேர்காணலுக்கு ஒப்புக்கொள்ளலாம்; ஆனால் காணொளிப் பதிவுக்கு ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். ஒரு கலைஞர் பொதுவான நிகழ்த்துதலை ஆவணப்படுத்த அனுமதிக்கலாம்; ஆனால், அதன் பின்னர் வழங்கும் சடங்கு விளக்கத்தைப் பகிர்வதற்கு கட்டுப்பாடு விதிக்கலாம். ஒரு சமூகம் ஒரு பதிவைப் பாதுகாக்க அனுமதிக்கலாம்; ஆனால் அதை பொதுமக்களுக்கு திறந்துவிட விரும்பாமல் இருக்கலாம். ஒரு நிகழ்த்துநர் ஒரு சூழலில் தனது பெயர் குறிப்பிடப்பட விரும்பலாம்; மற்றொரு சூழலில் பெயர் வெளியிடப்பட வேண்டாம் என்று விரும்பலாம். பங்கேற்பாளர்களுக்கு கேள்விகள் கேட்கவும், நிபந்தனைகளை மாற்றவும், நீக்கப்பட வேண்டிய, கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய அல்லது பகிராமல் வைக்க வேண்டிய பொருட்களை அடையாளம் காணவும் வாய்ப்பு இருக்க வேண்டும்.

அறிவை அணுகுவதற்கு சமூகத்தில் நிலவும் மரபுவழிக் கட்டுப்பாடுகள் மதிக்கப்பட வேண்டும். சில பாடல்கள், பொருட்கள், இடங்கள் அல்லது நடைமுறைகள் சடங்கு நிலை, பாலினம், வயது, பருவம் அல்லது சமூக உறுப்பினர் நிலை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். எதையாவது பதிவு செய்ய முடியும் என்பதாலேயே அதை பதிவு செய்யும் உரிமை நமக்கு கிடைப்பதில்லை. அதைப் போலவே, ஒரு பொருளை பதிவேற்ற முடியும் என்பதாலேயே அதை பொதுவெளியில் பகிர வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை.

ஒரு உறவில் பரஸ்பரப் பங்களிப்பும் இருக்க வேண்டும். பங்கேற்பாளர்கள் தங்கள் அறிவு, நேரம், உழைப்பு மற்றும் அறிவார்ந்த விளக்கங்களை வழங்குகின்றனர். களப்பணியாளருக்குத் தேவையான பொருட்கள் கிடைத்தவுடன் அவர்கள் அந்தச் செயல்முறையிலிருந்து மறைந்துவிடக்கூடாது. பொருத்தமான கூலி அல்லது மதிப்பூதியம் வழங்குதல், பங்களிப்பாளர்களை அங்கீகரித்தல், புகைப்படங்கள் மற்றும் பதிவுகளின் பிரதிகளைத் திருப்பிக் கொடுத்தல், எளிதில் அணுகக்கூடிய விளக்கங்களை உருவாக்குதல், உள்ளூர் கற்பித்தலை ஆதரித்தல் அல்லது பங்கேற்பாளர்கள் தாங்கள் மதிப்புள்ளதாகக் கருதும் நோக்கங்களுக்காக ஆவணங்களைப் பயன்படுத்த உதவுதல் ஆகியவை பரஸ்பரப் பங்களிப்பின் வடிவங்களாக இருக்கலாம். எதைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை ஊகிப்பதற்குப் பதிலாக, விவாதித்துத் தீர்மானிக்க வேண்டும். ஒருவருக்கு டிஜிட்டல் பிரதிகள் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்; மற்றொருவருக்கு அச்சிடப்பட்ட புகைப்படங்கள், சமூகத் திரையிடல், பள்ளிகளுக்கான கற்றல் வளங்கள் அல்லது கலைஞர் சுயவிவரம் உருவாக்குவதற்கான உதவிகள் அதிகப் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். சமூகங்கள் தங்கள் மரபைப் பாதுகாப்பதிலிருந்து பயன் பெற வேண்டும் என்றும், அவர்களது அறச்சார்ந்த மற்றும் பொருள்சார் நலன்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் யுனெஸ்கோவின் நெறிமுறைக் கோட்பாடுகள் வலியுறுத்துகின்றன.

களப்பணிக்குப் பிறகும் உறவைத் தொடர்வதற்கான நடைமுறை வழியாக பங்கேற்பாளர் மீளாய்வு அமைகிறது. பெயர்கள், சொற்கள், மொழிபெயர்ப்புகள், விளக்கங்கள், படக்குறிப்புகள் மற்றும் பதிவுகளுக்கு வழங்கப்பட்ட பண்பாட்டுச் சூழல்கள் ஆகியவற்றை கலைஞர்களும் அறிவுத் தாங்கியவர்களும் சரிபார்க்க அழைக்கப்பட வேண்டும். நுணுக்கமான தகவல்களையும் அணுகல் குறித்த முடிவுகளையும் அவர்கள் மீளாய்வு செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு பங்கேற்பாளரும் ஒரே விளக்கத்தைக் கொண்டிருப்பதாகக் காட்டுவது மீளாய்வின் நோக்கம் அல்ல. தவிர்க்கக்கூடிய பிழைகளைத் திருத்துதல், கருத்து வேறுபாடுகளை அடையாளம் காணுதல், மேலும் மக்களைத் தவறாகச் சித்தரிப்பதையோ அவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாக தகவல்களை வெளியிடுவதையோ ஆவணப்படுத்தல் தவிர்க்கச் செய்வதே அதன் நோக்கம்.

மீளாய்வை அறிவு உருவாக்கத்தின் மற்றொரு முக்கியக் கட்டமாகக் கருத வேண்டும். பங்கேற்பாளர் புதிய தகவல்களைச் சேர்க்கலாம், முன்னர் வழங்கிய விளக்கத்தை மாற்றலாம் அல்லது ஆவணங்களை மற்றொரு கலைஞர், கருவி, நிகழ்த்துதல் அல்லது இடத்தோடு இணைக்கலாம். வாழும் மரபுகளைப் பற்றிய பதிவுகள் இத்தகைய சேர்த்தல்களுக்கும் திருத்தங்களுக்கும் திறந்தவையாக இருக்க வேண்டும். ஒரு பதிவு எப்போது மீளாய்வு செய்யப்பட்டது, யாரால் செய்யப்பட்டது, என்ன மாற்றப்பட்டது, இன்னும் எந்தக் கேள்விகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன என்பதையும் ஆவணப்படுத்தல் குறிப்பிட வேண்டும்.

உறவுகளின் வழியாகக் கற்றல் என்பது களப்பணியாளரின் பங்கையும் மாற்றுகிறது. களப்பணியாளர் என்பவர் தனியாக அறிவை உருவாக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத பார்வையாளர் அல்ல. அறிவு பகிரப்படவும், விளக்கப்படவும், பதிவு செய்யப்படவும், கவனத்துடன் திருப்பிக் கொடுக்கப்படவும் தேவையான சூழல்களை உருவாக்கும் பொறுப்பு அவருக்கு உள்ளது. சமூக அதிகாரம், பல்வேறு குரல்கள், தொடர்ச்சியான ஒப்புதல், பரஸ்பரப் பங்களிப்பு மற்றும் பங்கேற்பாளர் மீளாய்வு ஆகியவை செயல்முறைக்குள் கட்டமைக்கப்படும்போது, ஆவணப்படுத்தல் மேலும் துல்லியமானதாகவும் நெறிப்பூர்வமானதாகவும் மாறுகிறது. மனித உறவுகளின் வழியாகத் தொடர்ந்து வாழும் அறிவாக ஒரு நிகழ்த்துக் கலையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவும் அது சிறப்பாக உதவுகிறது.